ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, στρατηγός και ήρωας της Επανάστασης, αποφασίζει να μιλήσει σε μαθητές στην Πνύκα.
Ήξερε ότι υπήρχε κίνδυνος – υπήρχαν χωροφύλακες που προσπάθησαν να τον σταματήσουν!
Μπορούσαν να τον εμποδίσουν να μιλήσει, αλλά εκείνος επέλεξε να συνεχίσει.
Γιατί; Επειδή ήξερε ότι τα παιδιά, η νέα γενιά, έπρεπε να μάθει την αξία της γνώσης, της ιστορίας και της ενότητας.
Και έτσι, παρόλο τον κίνδυνο, μίλησε.
«Τι θα κάνατε εσείς αν ήσασταν εκεί; Θα τολμούσατε να μιλήσετε ή να μάθετε κάτι σημαντικό, ακόμα κι αν υπήρχε κίνδυνος;»
2.
Δεύτερον: δεν είναι πανηγυρικός λόγος
Περιμένει κανείς να δοξάσει τη νίκη. Αντί γι’ αυτό λέει κάτι εντυπωσιακό: η μεγαλύτερη πληγή του Αγώνα ήταν η διχόνοια...Έτσι μετατρέπει την ιστορία σε μάθημα αυτογνωσίας.
Τρίτον: μιλά για την παιδεία ως δύναμη ελευθερίας
Η πιο σημαντική φράση είναι: «Να σκλαβωθήτε εις τα γράμματά σας».
Δεν εννοεί απλώς να μορφωθούν οι νέοι.
Εννοεί ότι η ελευθερία ενός λαού εξαρτάται από:
γνώση κριτική σκέψη ιστορική μνήμη.Αυτό είναι ουσιαστικά ένα παιδαγωγικό μανιφέστο του νέου ελληνικού κράτους.
Υπάρχει μια βαθιά σύνδεση με τον Ηράκλειτο;
Εδώ υπάρχει κάτι πραγματικά εντυπωσιακό.
Ο τρόπος που σκέφτεται ο Κολοκοτρώνης θυμίζει πολύ τον Ηράκλειτο.
Όχι γιατί τον αναφέρει, αλλά γιατί χρησιμοποιεί την ίδια φιλοσοφική λογική.
Ο Ηράκλειτος λέει: δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι
Δηλαδή η πραγματικότητα αλλάζει συνεχώς.
Ο Κολοκοτρώνης λέει κάτι αντίστοιχο στους μαθητές:
η ελευθερία δεν τελειώνει με τον πόλεμο —
πρέπει να χτίζεται συνεχώς.
Η ιστορία είναι μια συνεχής διαδικασία.
Θεωρείται η παιδεία αφύπνιση;
Ο Ηράκλειτος πίστευε ότι οι άνθρωποι πρέπει να
ξυπνήσουν και να δουν τον κόσμο. Να κατανοησουν βαθεια τις αιτίες των γεγονότων.
Ο Κολοκοτρώνης λέει στους μαθητές:
να μάθουν ιστορία, να μελετήσουν, να καταλάβουν ποιοι είναι.
Δηλαδή: η γνώση είναι αφύπνιση της σκέψης.
Ο Ηράκλειτος έλεγε ότι η αρμονία γεννιέται από αντίθετες δυνάμεις.
Ο Κολοκοτρώνης το είδε μέσα στον Αγώνα: υπήρχαν διαφορετικές ομάδες
καπεταναίοι,προεστοί ,κοτζαμπασηδες .....Φιλικοί
Αλλά χωρίς ενότητα η επανάσταση κινδύνευσε.Δηλαδή αναγνωρίζει ότι η κοινωνία έχει αντιθέσεις, αλλά χρειάζεται ισορροπία.
Η σκηνή αυτή (Κολοκοτρώνης που μιλά σε μαθητές στην Πνύκα) είναι ίσως η πιο συμβολική στιγμή συνέχειας της ελληνικής παιδείας από την αρχαιότητα έως το νεότερο κράτος.
Από την εκκλησία του δήμου της Αθήνας
στους μαθητές του 1838.
Η ιστορία λειτουργεί ως καθρέφτης
Όταν οι Έλληνες διάβασαν την αρχαία ιστορία, κατάλαβαν:
ποιοι ήταν οι πρόγονοί τους, πόσο είχε αλλάξει η κατάσταση τους.
Αυτό δημιούργησε την επιθυμία για ελευθερία.