Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026



   Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα δάσος της Κωνσταντινούπολης γεμάτο ζωάκια, ζούσε μια μικρή, πεντακάθαρη σταγόνα. Ήταν η πιο καλοσυνάτη σταγόνα του κόσμου και λάτρευε να ξεδιψάει όλο το δάσος, απλώς είχε ένα τεράστιο όνομα που έφερνε τούμπες τη γλώσσα όλων: τη φώναζαν «Νεαρόν Ύδωρ».
      Κάθε πρωί στο ρυάκι γινόταν το έλα να δεις:
Ο σκίουρος έτρεχε βιαστικός, φώναζε «Καλημέρα, Νεαρόν Ύδωρ!», μπερδευόταν η γλώσσα του, έλεγε «Νερόν ύδωρ!» και έπεφτε με τα μούτρα στα βελανίδια.
Η χελώνα ξεκινούσε να πει «Νε-α-ρόν Ύ-δωρ» το πρωί, και μέχρι να φτάσει στο «-δωρ» είχε νυχτώσει και ροχάλιζε όρθια.
      Μια ζεστή μέρα, εμφανίστηκε ένας λαγός που έτρεχε σαν σίφουνας. Έφτασε λαχανιασμένος, με τα αυτιά του δεμένα κόμπο, και προσπάθησε να ζητήσει μια γουλιά:
«Δώσε μου… νεαρόν… ύδ… αχ, κράμπα στη γλώσσα! Νεαρό… νερό! Δώσε μου ΝΕΡΟ!»
Η σταγόνα έβαλε τα γέλια και του έδωσε την πιο δροσερή γουλιά. Όλα τα ζωάκια ενθουσιάστηκαν με τη νέα λέξη:
«Νερό! Τι ωραίο και γρήγορο! Γλυτώσαμε από τους γλωσσοδέτες!» φώναξαν όλα μαζί. Η σταγόνα χαμογέλασε περήφανα. Της άρεσε το «Νερό» — ήταν απλό και φιλικό, όπως κι εκείνη.
         Εκείνη τη στιγμή, πετάχτηκε πίσω από έναν θάμνο ένας αστείος επιστήμονας με λευκή ρόμπα και μεγάλα γυαλιά, κρατώντας έναν μεγεθυντικό φακό. Πλησίασε τη σταγόνα τόσο πολύ, που η μύτη του ακούμπησε πάνω της.
«Εύρηκα!» φώναξε ενθουσιασμένος. «Αγαπητά μου ζωάκια, αυτό το θαυματουργό “Νερό” είναι δύο Υδρογόνα και ένα Οξυγόνο! Είναι το H2O!»
Τα ζωάκια κοιτάχτηκαν απορημένα.
«Χι-δύο-ο;» ρώτησε ο σκίουρος. «Αυτό ακούγεται σαν φτέρνισμα!»
«Α-α-α-   έιτς   του  ο !» έκανε ο λαγός, και όλο το δάσος έσκασε στα γέλια φωνάζοντας: «ΓΕΙΤΣΕΣ!».
         Η σταγόνα, όμως, έμεινε για μια στιγμή σαστισμένη. «H2O;» ψιθύρισε. 
«Μα αυτό ακούγεται σαν μυστικός κωδικός! Πρώτα με έλεγαν Νεαρόν Ύδωρ, μετά με έκοψαν και με έκαναν Νερό, και τώρα έγινα κωδικός! Ζαλίστηκα με τόσες αλλαγές σε μία μέρα!»
         Όσο για το παλιό, αρχοντικό όνομα «Νεαρόν Ύδωρ», δεν χάθηκε καθόλου — έμεινε για πάντα στα βιβλία της ιστορίας, σαν θησαυρός! Κάθε φορά που το διαβάζουν τα παιδιά, μπορεί να μπερδεύουν τη γλώσσα τους και να γελούν σαν τον σκίουρο, όμως ταυτόχρονα ανακαλύπτουν πόσο ζωντανή και πανέμορφη είναι η ελληνική γλώσσα: μια γλώσσα που ταξιδεύει χιλιάδες χρόνια, αλλάζει ρούχα για να ταιριάζει σε κάθε εποχή, χωρίς να χάνει ποτέ την ψυχή και τη σοφία της — ακόμα και όταν η επιστήμη προσπαθεί να τη βάλει σε κωδικούς!
      Βλέποντας, λοιπον  , τα ζωάκια να ξεδιψούν χαρούμενα και τα δέντρα να πρασινίζουν γύρω της, η σταγόνα χαμογέλασε γλυκά. Κατάλαβε πως, όσα ονόματα κι αν της βγάλουν —είτε επίσημα, είτε απλά, είτε σαν μυστικούς κωδικούς— η αξία της δεν αλλάζει ποτέ: είναι η πηγή της ζωής, το πιο πολύτιμο δώρο που κρατά ολόκληρο τον πλανήτη ζωντανό!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΕΛΕΝΑ ΚΑΛΑΜΠΑΚΑ